asnews
هنوز هم برای تازه شدن دیر نیست
درباره وبلاگ


اینجا محلی است برای تازه شدن نو شدن و بروز شدن هدف ما اینست که شما را بروز کنید
خود را بروز کنید چون که شعار ما این است:
هنوز هم برای تازه شدن دیر نیست ...............
در ضمن وبلاگ نویسنده میپذیرد برای نویسندگی پیام دهید

مدیر وبلاگ : علیرضا ستاری
نویسندگان
دوشنبه 11 شهریور 1392 :: نویسنده : علیرضا ستاری
                                                  بسم الله الرحمن الرحیم
كد خبر:10108

 شنبه 12 شهریور ماه اولین جلسه رسمی چهارمین دوره شوراهای شهر و روستا برگزار می شود و پارلمان های محلی آغاز به کار می کنند. در تهران هم اعضای 31 نفره شورای شهر می روند تا روند پیشرفت های تهران را به پیش ببرند. انتخاب شهردار تهران این روزها مهمترین موضوعی است که در رسانه ها و محافل سیاسی نقل می شود.انتخاب شهردار تهران به جهت آنکه قالیباف یکی از گزینه های مطرح است موجب ایجاد برخی ابهامات در انتخاب مجدد وی شد.به همین منظور مهدی چمران استعلام را به مجلس فرستاد تا در این باره نظر مجلس را جویا شود.

معاون نظارت مجلس شورای اسلامی در پاسخ به استعلام رسمی از مجلس درخصوص انتخاب بیش از دو دوره شهردار توسط شورای شهر اظهار داشت: در قانون ممنوعیتی برای این موضوع وجود ندارد.

 حسین مظفر معاون نظارت مجلس در گفت و گو عنوان کرد: به دنبال جلسات کارشناسی مشترک معاونت‌های قوانین و نظارت و مشاورین رئیس مجلس که به منظور بررسی ابهام مطرح شده در مورد امکان انتخاب مجدد شهرداران در شهر مربوطه و بازبینی کلیه سوابق و اسناد و مشروح مذاکرات مجلس در اصلاح و بازنگری قانون «تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران» انجام گرفت، جمع‌بندی نهایی توسط معاونت قوانین مجلس به رئیس مجلس شورای اسلامی گزارش شد.

وی افزود: همزمان با بررسی موضوع برای رفع ابهام مطرح شده، آقای چمران رئیس شورای عالی استان‌ها نیز به طور رسمی از ریاست مجلس استعلام کتبی کردند که دفتر رئیس مجلس پاسخ استعلام را رسماً به این نحو اعلام داشتند که قانون، ممنوعیتی برای انتخاب شهردار توسط شورای شهر برای بیش از دو دوره قائل نشده است.

معاون نظارت مجلس در پایان اظهار داشت: رونوشت پاسخ به استعلام مبنی بر عدم ممنوعیت انتخاب مجدد شهرداران به طور رسمی برای وزیر کشور نیز ارسال شده است و لذا شوراهای اسلامی و دولت هیچگونه ابهام قانونی در امکان انتخاب مجدد شهرداران ندارند.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
دوشنبه 11 شهریور 1392 :: نویسنده : علیرضا ستاری

آقای دكتر ظریف، اجازه بدهید وارد بحث دیگری شویم كه جنابعالی در مباحث مربوط به حقوق بین‌الملل به آن اشاره كرده‌اید. آن هم مربوط به بحث «حق حمایت» و تغییری است كه در مفهوم حاكمیت‌‌ها، اتفاق افتاده است. یعنی در جهان جدید حاكمیت به معنای اقتدار نیست، به معنای مسوولیت است و دولت‌های دیگر این حق را برای خود قائل هستند كه برای دفاع و حمایت از شهروندان به دخالت دست زنند. این تغییر، در سال‌های اخیر به یك رویه تبدیل شده است. از مسأله لیبی گرفته تا بحران سوریه. جنابعالی در نوشته‌هایتان به این موضوع هم به عنوان واقعیت اشاره كرده‌اید و هم توجه داشته‌اید كه چگونه ممكن است برخی از قدرت‌ها از آن در جهت نادرستی استفاده كنند. نمونه مشخص آن هم در همین وقایع سوریه مشهود است. به عنوان وزیر امور خارجه از شما می‌پرسم كه ایران با مفهوم تغییر حاكمیت چطور باید برخورد نماید. آیا ما مفهوم حق حمایت یا مداخله‌ی بشردوستانه برای دفاع از ملت‌ها را به رسمیت می‌شناسیم؟

اولاً همه دنیا باید بداند كه جهانی شدن و شرایط نوین بین‌المللی، ماهیت حاكمیت را تغییر می‌دهد. به عبارت دیگر حاكمیت از اقتدار به سمت مسوولیت حركت می‌كند. این واقعیتی است كه اگر متوجه آن نباشیم نمی‌توانیم از آن در جهت حفظ حاكمیت و برای تقویت قدرت ملی استفاده كنیم. لذا اول باید این مفهوم را بشناسیم. با این شناخت است كه به بحث دیپلماسی عمومی می‌رسیم. در دوره‌ای حاكمیت‌ها معتقد بودند كه تنها بازیگر صحنه بین‌المللی هستند. مردم را هم اتباع می‌دانستند به این معنا كه خودشان به تنهایی هیچ شخصیتی ندارند. امروز انسان، در حقوق بین‌الملل یك موضوع است. یك واقعیت است كه مسوولیت دارد. به همین دلیل می‌توان فرد را در دیوان كیفری بین‌المللی به خاطر جرائم بین‌المللی محاكمه كرد. انسان هم حق دارد هم مسوولیت. به همین دلیل دیپلماسی عمومی شكل گرفته است. قبل از این نماینده یك حاكمیت با نماینده حاكمیت دیگر می‌رفتند در یك اتاق سر موضوعی تفاهم می‌كردند و تمام می‌شد. امروز نمی‌توان این كار را كرد. چراكه حاكمیت‌ها دیگر تنها بازیگران صحنه بین‌الملل نیستند. اگر این مفهوم شناخته نشود نمی‌توان بازیگر خوبی در صحنه بین‌المللی بود. نكته دومی كه در این باره باید به آن اشاره كنم این است كه استفاده از زور، دیگر كارآمدی‌اش را از دست داده است. چون امروز «جنگ» به عنوان ابزار سیاست خارجی از مد افتاده است، دولت‌هایی كه قدرت نظامی دارند اسم آن را به «مسوولیت حمایت» تغییر داده‌اند. اجازه بدهید در این باره یك مثال بزنم. زمانی كه در میانمار سیل آمده بود دولت این كشور مانع از رسیدن كمك‌های بین‌المللی به مناطق سیل زده می‌شد. آقای «كوشنر»، وزیر خارجه وقت فرانسه، اعلام كرد كه ما باید از نیروی نظامی استفاده كنیم تا كمك‌های بین‌المللی را به مردم برسانیم. یعنی اینكه مردم را بكشیم تا بتوانیم به آنها غذا برسانیم!

به نظر جنابعالی، چه مكانیزمی می‌توان در روابط بین‌الملل تعریف كرد تا برای تغییر حاكمان نیاز به استفاده از زور بین‌المللی نباشد؟

مهم این است كه چنین فرهنگی گسترش یابد. برخی با پذیرش این تصور كه می‌توان از طریق قدرت نظامی مسائل را حل كرد، ناخواسته فرهنگ زور را تقویت می‌كنند. خیلی از كسانی كه الان در بازی سوریه مشغول هستند، فرهنگ استفاده از زور را تقویت می‌كنند.

در درون جامعه سوریه؟

و در بیرون از سوریه. كسانی كه از رفتار گروه‌‌های تروریستی حمایت می‌كنند.

نقش دولت سوریه را در این اتفاقات چطور ارزیابی می‌كنید؟

ما معتقدیم كه اشتباهات بزرگی كه توسط حاكمیت در سوریه اتفاق افتاده است متأسفانه زمینه را برای سوءاستفاده فراهم كرده است. ولی نباید فراموش كنیم كه از این شرایط سوءاستفاده می‌شود. اقداماتی كه در دو سال گذشته در اپوزیسیون سوریه اتفاق افتاده است اولاً از جانب یك گروه دموكرات آزادیخواه صورت نگرفته است. دوماً از طرف گروه‌های تكفیری صورت گرفته كه به دنبال درگیری، خشونت و فرقه‌گرایی هستند. این گروه‌ها اقلیتی هستند كه متأسفانه صدای بلندی دارند.

اگر اجازه بفرمایید می‌خواهم این سوال را از موضع غیردیپلماتیك بپرسم و یك شبهه تئوریك كه از سوی برخی محافل نولیبرالی بیان می‌شود را طرح كنم: این سوال در برخی محافل مطرح است كه اگر آمریكا در عراق و افغانستان دخالت نمی‌كرد و صدام و طالبان در قدرت می‌ماندند وضعیت بهتر بود یا اتفاقی كه بعد از دخالت ایالات متحده در این دو كشور افتاده است؟ البته به لحاظ دموكراتیك، حمله آمریكا به هیچ وجه قابل دفاع نیست اما به هر حال این شبهه مطرح است.

شما نمی‌توانید تاریخ را از وسط آن شروع كنید. اگر می‌خواهید عراق و افغانستان را بررسی تاریخی كنید باید از ابتدا شروع كنید و به این سوال پاسخ دهید كه صدام و طالبان را چه كشوری سر كار آورد. چه كسی از آنها حمایت كرد. چه منطقی باعث شد كه صدام بماند. آیا غیر از منطق زور بود؟ غیر از این منطق بود كه شما از طریق سركوب می‌توانید به اهدافتان برسید؟! لذا این تصویر درست نیست كه وسط تاریخ را بگیرید و از آنجا قضاوت كنید. اگر می‌خواهید درباره افغانستان و عراق صحبت كنید باید به این نكته اشاره كنید كه آنچه باعث شد تهدیدی علیه منطقه و ایران ایجاد شود همین تصور بود كه می‌توانند از طریق ایجاد یك دشمن منطقه‌ای اهدافشان را پیش ببرند. این دشمنی ایجاد كردن درباره ایران عاقبت گریبان خودشان را گرفت. یازده سپتامبر حمله به كویت را ایجاد كرد و بعد مجبور شدند اقدام كنند. بنابراین باید از این منظر نگاه كنید كه این گروه‌ها كه ایجاد شدند چه خساراتی برای منطقه و ایران به بار آوردند و چه منطقی این گروه‌ها را ایجاد كرد. اگر سیاست غلط صدام در عراق پا نگرفته بود در طول هشت ماه، پانصد بمب در عراق منفجر نمی‌شد. الان عراق بهشت برین نیست. به خاطر حاكمیت سی ساله سركوب كه توسط صدام در عراق اعمال شد چنین شرایط ناخوشایندی در این كشور ایجاد شده است لذا نمی‌توانید یك مقطعی از تاریخ را بگیرید و بگویید در اینجا اعمال زور خوب بود.

برادركشی كه در عراق و افغانستان شاهد آن هستیم نتایج همان سیاست غلط استفاده از زور بود كه سال‌ها پیش دست‌نشانده‌های خودشان را بر گرده مردم مسلط كردند. بعد هم با زور آنها را برداشتند. نمی‌توان گفت كه زور دومی خوب بود. خیز آن سیاست اول اشتباه بود كه حالا ممكن است با كار دیگری مقداری آن اشتباه تصحیح شده باشد اما آثار و عواقبش خیلی خطرناك و نگران‌كننده بوده است.

ساختار حقوق بین‌المللی كنونی براساس شرایط پس از جنگ جهانی دوم طراحی شده است و امروزه پاسخگوی جهان جدیدی كه شما هم از آن سخن می‌گویید نیست. اگر قرار باشد براساس شرایط جدید جهان، حقوق بین‌الملل جدیدی تدوین شود پیشنهاد شما برای این ساختار جدید چیست و چگونه می‌توان «حق حمایت» را وارد اسناد حقوق بین‌الملل كرد و آن را اجرا كرد تا سبب سوءاستفاده قدرت‌های بزرگ نشود؟

به نظرم ساختار حقوقی و قانونی‌اش در منشور ملل متحد وجود دارد. بند چهارم ماده دوم منشور، هرگونه تهدید و استفاده از زور را غیرقانونی می‌داند. هر تلاشی برای آنكه چنین وضعیتی را برگرداند یك تلاش ارتجاعی است. تلاشی است برای بازگشت به قرن نوزدهم. شرایط امروز با قرن نوزدهم تفاوت كرده است. در قرن نوزدهم جنگ‌ها قابل مدیریت بود. امروز نه جنگ قابل كنترل است نه قابل مدیریت كردن. بازگشت به شرایط قرن نوزدهم برای بشریت خطرناك است. لذا به نظرم تلاش برای بازنگری در اصل ممنوعیت توسل یا تهدید به زور، تلاش برای برگرداندن شرایط به قرن نوزدهم است، همیشه جنگ را طرفی شروع می‌كرده كه فكر می‌‌كرده می‌تواند برنده آن باشد. اما در قرن بیستم شاهد هشتاد و پنج درصد جنگ‌ها را طرف شروع‌‌كننده، در انتها باخته است. لذا این واقعیت را باید مردم بدانند، اینكه اجازه دهیم تحت هر شرایطی و به هر بهانه‌ای جنگ دوباره به عنوان ابزاری در اختیار حاكمیت‌ها قرار گیرد این بازگشت به عقب بوده و بسیار خطرناك است.

آقای دكتر، مسوولیت نظام بین‌الملل در برابر حكومت‌های غیردموكراتیك چیست؟

فراهم كردن شرایطی است كه مردم از داخل كشورشان براساس مبانی بومی خودشان بتوانند بر مشكلاتشان غلبه كنند. باز هم می‌گویم ما نمی‌توانیم تاریخ را از مقطعی شروع كنیم و به گذشته نگاه نكنیم. شرایطی كه این‌گونه نظام‌ها را بر مردم تحمیل كرده است نبینیم و به رقابت‌هایی كه اینگونه كشورها را در حوزه نفوذ این ابرقدرت یا آن ابرقدرت قرار داده و به خاطر آن غیردموكراتیك بودن را پذیرفته است، توجه نكنیم. این شرایط طبیعتاً برای آن طیف از كشورها خوب نیست. اما باید به آلترناتیوها هم نگاه كرد. آلترناتیوی كه از بیرون یك كشور با عملیات نظامی، با فشار و با تحمیل مكانیزم‌های غیربومی تلاش كند وضعیت را تغییر دهد هم نتایج خوبی نداشته و در منطقه‌مان هم قابل مشاهده است. مایلم به این نكته هم اشاره كنم. چرا ایران الان، تنها كشور باثبات این منطقه است؟ چون مكانیزم و ساز و كاری كه در كشور ما اعمال می‌شود یك ساز و كار بومی است. البته كاستی‌هایی دارد كه من به عنوان كسی كه حقوق بشر درس می‌دهد از آن به خوبی آگاهم. اما مهم این است كه این ساز و كار بومی است و بعد از یك مقدار فراز و نشیب به جایگاه خود می‌رسد

ادامه مصاحبه ادامه مطلب.

و انتخابات ریاست‌جمهوری امسال ایران هم حاصل همین ساز و كار بومی است؟

بله. همین ساز و كار بومی در كشور ما، انتخابات سال 92 را شكل داد. ساز و كار بومی ایران نشان داد كه تنها این [روش‌های بومی] است كه می‌تواند در گذر زمان شرایط مردم‌سالاری و دموكراتیك را تثبیت كند و در نهایت دیدگاه مردم حاكم شود. مردم تنها با این روش است كه از طریق صندوق‌های رأی توانستند گفتمانی را كه نمی‌پسندند را كنار بگذارند و گفتمان دیگری را جایگزینش نمایند.

در جریان تحولات سال‌های گذشته گرایشات تازه‌ای در منطقه خاورمیانه شكل گرفته است. آیا ایران در گفتمان‌های اسلام گرایی در خاورمیانه پیشتاز است؟

بعد از تحولات چند سال گذشته در منطقه ما، دو گرایش متضاد شكل گرفته است. یك گرایش افراط، تحجر و سلفی‌گری است و یك گرایش هم سكولاریسم افراطی است كه با هرگونه حضور مذهب در جامعه مخالف است. در حالی كه ناكامی تلاش هفتاد ساله شوروی سابق برای سركوب مذهب نشان داد كه نمی‌توان مذهب را در جوامع حذف كرد.

البته گرایشات و الگوهای دیگری هم بروز و ظهور پیدا كرده است. مانند الگوی اخوان‌المسلمین در مصر یا الگوی حكومت تركیه.

شما نتیجه این الگوها را هم در مصر و هم در تظاهرات استانبول مشاهده كردید.

هدفم از طرح چنین سوالاتی این بود كه بپرسم نسبت ایران با این الگوها چیست؟

ما خوشحالیم كه گرایشات مختلفی در كشورهای اسلامی، نسبت به استفاده از مبانی اسلامی وجود دارد. اما نمی‌توان از آنها به عنوان الگو نام برد. چون این الگوها دچار تناقضاتی است. در حالت افراطی‌اش می‌رسد به شرایطی مثل مصر، كه بعد از مدت كوتاهی نمی‌تواند از عهده نیازهای جامعه‌اش برآید و یا در جاهای دیگر به سكولاریسم افراطی كشیده شده است. ما بدون اینكه بخواهیم در امور داخلی دیگران دخالت كنیم در این الگوها كاستی‌هایی می‌بینیم. مشاهده می‌كنیم كه دچار برخی انحراف‌ها می‌شوند. در مورد اینكه واقعاً چه الگویی می‌تواند در جهان اسلام موفق باشد باید فكر شود.

دلیل پیشی گرفتن برخی از این الگوها از ایران در سال‌های اخیر چه بوده است؟

جوجه را آخر پاییز می‌شمارند. الگوی نظام جمهوری اسلامی 35 سال آزمایش خود را پس داده است و علی‌رغم فراز و نشیب‌ها توانسته است از آزمون زمان موفق بیرون بیاید. ما امیدواریم كه دوستان ما در كشورهای دیگر منطقه هم بتوانند از آزمون زمان موفق بیرون بیایند. اما ظاهر امر اینگونه نشان نمی‌دهد.

اجازه بدهید از منظر موضوع سوریه به این ماجرا نگاه كنیم. در داستان سوریه، دو برنامه براساس دو الگو وجود دارد. الگوی تركیه از برنامه حمله نظامی حمایت می‌كند و الگوی جمهوری اسلامی ایران بر برنامه اصلاحات از داخل تاكید می‌كند. اما ظاهراً برنامه تركیه در حال پیروز شدن است. یعنی ایران تاكنون نتوانسته است الگوی خود در سوریه را پیش ببرد.

دو سال است كه مردم سوریه همدیگر را می‌كشند به خاطر دخالت خارجی. حكومت آقای اسد ممكن است در ابتدا به جای اصلاحات سیاسی، اقدامات غیردموكراتیك انجام داده و مورد انتقاد قرار گرفته باشد كه البته جمهوری اسلامی ایران هم دولت سوریه را به اصلاحات سیاسی تشویق كرده است، اما راه‌حل سوریه این نبود كه یك گروه تكفیری را كه هیچ نسبتی با اسلام، دموكراسی و قرن بیست و یكم ندارند، به جان مردم سوریه بیندازند تا مردم سوریه را قتل عام كنند. همین گروه‌ها قلب سرباز سوری را درآوردند و جلوی دوربین‌ها به دندان گرفتند. این كاری است كه متحدین دوستان ترك ما در سوریه انجام می‌دهند. این نیازمند فكر مجدد است كه با این دیدگاه به كدام سمت می‌خواهند بروند. به نظرم این توفیق مدل سیاست تركیه نیست كه جنگ و برادركشی در سوریه دامن بزند. توفیق این است كه گروه‌های مختلف را به سمت یك راه‌حل سیاسی رهنمون نماییم. توفیق این نیست كه گروه‌های تكفیری را تشویق كنند كه مانع تشكیل اجلاس ژنو دو شوند. من معتقدم سیاست صحیح، سیاستی است كه بخواهد آتش جنگ را خاموش كند.

آقای وزیر، به نظر شما، متحدان اصلی ایران در منطقه چه كشورهایی هستند؟

امروز هیچ كشوری نه متحد دائمی دارد نه رقیب دائمی. اتحادها در دوران اتحادها در دوران انتقالی، اتحادهای موقتی، سیال و بسیار گذر است. یك روزی بلوك شرق و غرب بود. در این جهان دوقطبی زندگی سیاسی كشورها آسان بود. امروز آنچنان ساده نیست. شرایط بین‌المللی شرایط سیاسی است. در شرایط سیال، اشتباه محاسبه خیلی امكان وقوع دارد و خیلی هم پرهزینه است. لذا همواره باید شرایط را تحت نظر داشت. در چنین شرایطی هیچ وقت نمی‌توان گفت كه یك كشور متحد دائمی است. كشورها در برخی موضوعات با هم رقابت دارند و در بعضی موضوعات با یكدیگر همكاری می‌كنند.

اما مفهوم متحد استراتژیك هنوز در جهان وجود دارد.

این مفهوم هم نیاز به بازنگری دارد. الان دكترین‌های بزرگ سیاسی – نظامی كمتر وجود دارد. كشورها تلاش می‌كنند آینده را شناسایی كنند و براساس آن آینده، ائتلاف‌ها و اتحادیه‌های موقتی شكل دهند. مفهوم دولت و دشمن دائمی و اتحادهای استراتژیك از ماهیتش تهی می‌شود. حالا ممكن است از این اسامی استفاده كنند اما از ماهیت خالی شده است. در حال حاضر ائتلاف‌های مبتنی بر رژیم‌های موضوعی شكل می‌گیرد.

رابطه ایران با تركیه در چه بخشی تعریف می‌شود؟ ما با ترك‌ها ائتلاف‌های موضوعی داریم؟

ما با تركیه در بسیاری از موارد اشتراك نظر داریم اما در بحث سوریه معتقدیم دولت تركیه سیاست بسیار خطرناك و اشتباهی را پی گرفته است و نهایتاً دود آن به چشم خودش خواهد رفت. نمونه‌اش را در اتفاقاتی كه در تركیه رخ داد و نگرانی‌هایی كه مردم از سیاست‌های آینده دولتشان دارند را می‌توان دید و از اینها مهمتر خطر افراط است. سیاستی كه تركیه در سوریه دنبال می‌كند بیشترین چالش را از طریق افراط‌گرایی برای ترك‌ها ایجاد خواهد كرد. كما اینكه بعد از یك دهه از پایان حكومت طالبان در افغانستان، خطر طالبان برای پاكستانی كه در شكل‌گیری این گروه نقش داشت، به عنوان یك تهدید امنیتی هنوز باقی مانده است. لذا كسانی كه به افراط دامن می‌زنند، افراط‌گرایی دامن خودشان را می‌گیرد.

آقای دكتر، ایران تحت تأثیر فضای سال‌های اخیر، برخی دوستانش را از دست داده و برخی روابطش مانند روابط با حماس و بعضی اخوانی‌ها تضعیف شده است. به نظر شما دلیل اینكه روابط ایران هم با كشورهایی نظیر عربستان كه از سلفی‌ها حمایت می‌كنند تیره شده است و هم با كشورهایی مانند تركیه كه از نیروهای میانه‌روتر همچون اخوان حمایت می‌كنند اختلاف نظر پیداه کرده چیست؟

روابط ایران با گروه‌هایی كه براساس مبانی مقاومت شكل گرفته‌اند خوب است. ممكن است اختلاف‌نظرهایی هم باشد. همانطور كه عرض كردم نباید روابط بین‌الملل در دنیای سیال انتقالی را با جهان دوقطبی اشتباه بگیریم. در جنگ سرد كشورها دشمن دائمی یا دوست دائمی داشتند. الان اینطور نیست.

یعنی الان ایران دشمن دائمی ندارد؟

بنده در حوزه‌ای كه سوال كردید پاسخ دادم. نباید از این دیدگاه استفاده سیاسی کرد.

پس اجازه بفرمایید به موضوع هسته‌ای بپردازیم. با توجه به اینكه معمولاً برگزاری انتخابات و افزایش مشروعیت داخلی دولت‌ها جلوی دخالت خارجی را می‌گیرد به نظر شما انتخابات بیست‌وچهارم خرداد، چقدر می‌تواند در مذاكرات هسته‌ای به ایران كمك كند؟

انتخابات ریاست‌جمهوری امسال حاوی چند واقعیت بود. اول نشان داد كه مردم گفتمان دیگری را برگزیده‌اند. این حركت نوع رفتار دولت را در عرصه بین‌المللی نشان می‌دهد. در سیستم مردم‌سالاری ایران، مردم به نوعی از گفتمان رأی موافق ندادند و به گفتمان دیگری رأی دادند كه البته شاخص اصلی این گفتمان‌ها هم در سیاست خارجی متبلور بود. نكته دیگر حضور عظیم مردم در انتخابات این بود كه مردم نشان دادند به نظام، كشور و حقوق كشور پایبند هستند. اگر این دو نكته را كنار هم بگذارید می‌توانیم این نتیجه را بگیریم كه اولاً باید روی حقوق‌مان ایستادگی كنیم. چراكه دیدگاه مردم این است و در همین چارچوب رأی داده‌‌اند و ثانیاً باید گفتمان تغییر كند.

فكر می‌كنید امكان ارائه یك بسته منسجم در سیاست خارجی ایران وجود دارد؟

حتما این امكان وجود دارد. سرمایه اجتماعی كه حضور گسترده مردم برای ایران ایجاد كرده است در همه حوزه‌ها، امكان حضور فعال‌تر را به كشور داده است؛ از جمله در حوزه هسته‌ای


ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
                                                       بسم الله الرحمن الرحیم
کد خبر:10108
ارتش سایبری سوریه در کنار ارتش سایبری ایران که مسئول برخی حملات سایبری به آمریکا شناخته می شود، می تواند خطرات سایبری علیه آمریکا را در واکنش به حمله نظامی این کشور به سوریه سبب شود.
ادامه مطلب.....


ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها : امریکا، سوریه، حمله، سایبری،
لینک های مرتبط :
                                                     بسم الله الرحمن الرحیم
کدخبر:10107
                 اعتراف بهمنی پس از سال ها ریاست بر بانک مرکزی:تجربه این کار را نداشتم
کدام رئیس کل می‌تواند در برابر رئیس‌جمهور قاطع بایستد و بگوید فلان کار را انجام نمی‌دهد؛ به نوبلیست هم بگویند این پنج نفر هر چه گفتند شما باید گوش بدهید، 24ساعته فرار می‌کند.

ادامه مطلب.....


ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها : ایران، بانک مرکزی، اقتصادی،
لینک های مرتبط :
                                                بسم الله الرحمن الرحیم
کدخبر:10106
                 اوباما:تصمیم حمله به سوریه گرفته شد/برای حمله از کنگره مجوز میگیرم

حمله می کنیم اما نه زمینی...جان کری وزیر خارجه آمریکا در تماس تلفنی با رهبر مخالفان حکومت اسد به وی اطمینان داد واشنگتن برای بازخواست اسد اقدام خواهد کرد.
ادامه مطلب..........


ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها : حمله، امریکا، سوریه،
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 7 )    1   2   3   4   5   6   7   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

کد ورود به چت روم

 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات